Италијанскиот фудбал за мене отсекогаш бил симбол на елеганција, победнички дух и тактичка генijalnost. Впечатливите фудбалски креативци од Италија ме фасцинирале со својата непредвидливост. Оваа земја во фудболната историја се истакнува како велесила, полна со изразити индивидуалци и генерации на репрезентативци кои успеле да ја донесат титулата светски првак четири пати и европски првак две пати. Сите ние се сеќаваме на Роберто Баџо, Алесандро Дел Пјеро и Франческо Тоти, како исклучителни креативци, но и на Пипо Инзаги и Бобо Вјери како одлични голгетери, додека Паоло Малдини и Џенаро Гатузо беа непобедливи во одбраната. И, секако, брзината на Џанфранко Зола и генијалността на Андреа Пирло остануваат незаборавни. Но денес ќе се фокусирам на генерацијата (поблиску) до почетокот на 20-тиот век и ќе пишувам за Џузепе Меаца и Џовани Ривера, кој заедно со Мацола и Факети, беа првите големи ѕвезди на италијанскиот фудбал.
Џузепе Меаца е легендарен италијански играч, сметан за еден од најдобрите напаѓачи помеѓу двете светски војни и е вброен меѓу најдобрите фудбалери на 20-тиот век. Неговиот печат во италијанскиот фудбал е неизбришлив. Играше за Интер, Милан, Јувентус и Аталанта.
Како уметник на дриблингот, неговата заштитна карактеристика беше способноста да украде топка од противничките играчи на средината на теренот, да издржи дриблинг низ сите пред него и да постигне гол. Уживањето му беше да го надмудри и голманот на противничката екипа, внесувајќи ја топката во мрежата. Три пати беше најдобар стрелец на италијанското првенство (1930, 1936 и 1938). За националната репрезентација настапи 53 пати и постигна 33 гола. Учествуваше на двете светски првенства во 1934 и 1938 година, на кои Италија стана светски првак.
Неговата игра и стил на постигнување голови доведоа до создавање изреки како „гол а ла Меаца“ и „финта а ла Меаца“, а кога некој играч се обидува да го предизвика голманот, Италијанците велат „ад инвито“. Меаца бил мажевен и харизматичен, а уште од двеесеттите година беше наречен „Bel maschio“ – убав дечко. Интелигентен и квалитетен играч, опремен со темперамент, инстинкт, но и ладнокрвност. Профинет техничар, суптилен. Една од неговите најзабележителни игри се случи против Унгарија во 1930 година, кога Италија победи со 5:0, а тој постигна три голови.
Џовани „Џани“ Ривера е офанзивен играч за врска, познат по својата игра во Милан. Цар на средината на теренот и прогласен за најдобар фудбалер во Европа во 1969 година, тој беше миленик на фудбалските терени, организатор и главен играч во акциите на теренот. Со совршен преглед на играта, дриблер, но пред сè, мајстор за асистенции. Неговите долги додавања беа специјалитет. Беше уникатен и оригинален.
Како маестро, Ривера одигра 658 натпревари за Милан (од 1960 до 1979 година) и постигна 122 гола. Само Алесандро Костакурта, Франко Барези и Паоло Малдини имаат одиграно повеќе натпревари за Милан. Се сеќавам на Европското првенство во Италија 1968 година, кога Италија стана европски првак, и на Светското првенство во Мексико 1970 година, кога Италија загуби од брилијантниот тим на Бразил.
Ривера беше клучен играч во италијанската репрезентација. Особено ја паметам драма против Германија, во која Италија победи 4:3. Германија, предводена од Герд Милер и Уве Зелер, започна силно, но Италија изнајде начин да се врати. Ривера со финта успеа да го надмудри голманот Маер и со стил го упати топката во голот. Тоа беше уметност на теренот. Италија победи и продолжи во финалето. Ривера остана „Bambino d´oro“ на италијанскиот фудбал. Такви како него и Меаца не може да се повторуваат – тие се единствени во својата величина.
(продолжува)
Сотир Костов
