Стефан Сидовски, познат како Сидо (3 октомври 1946, Скопје – 4 јули 2019, Скопје), е една од најзначајните фигури во македонската аматерска кинематографија. Неговото талентирано творештво, преданоста кон учениците и иновативниот пристап кон филмот оставија непомичен печат во животите на многу генерации студенти, уметници и љубители на седмата уметност.
Долги години, тој беше професор во гимназијата „Раде Јовчевски-Корчагин“, каде што во текот на 36 години инспирираше илјадници ученици. Подоцна, своето знаење и искуство ги пренесе и како професор по историја и теорија на филм на Универзитетот ЕСРА – Универзитет за аудиовизуелни уметности.
Во негово сеќавање, на 25 септември 2019 година, во киносалата на Кинотека на Македонија беше поставена плочка со неговото име на едно од неговите омилени столчиња, симболизирајќи го неговото трајно присуство во македонската филмска култура.
Сидовски студирал филозофија, а естетика учел кај познати професори како Павао Вук Павловиќ и Георги Старделов. Од 1973 година, започнува да работи како професор по Марксизам и самоуправување во гимназијата „Корчагин“, каде стекнува репутација на вешт педагог и многу омилен наставник.
Во 1995 година, магистрираше со трудот „Естетската суштина на филмскиот кадар“, а во 2001 година докторираше на тема „Естетиката и дијалектиката во монтажата на филмот“, потврдувајќи го својот научен и теоретски придонес во сферата на филмската естетика.
Уште од гимназиските денови, Сидовски активно се бавел со аматерски филм. Започнал самостојно, а потоа како член на киноклубот „Камера 300“, а од 1975 година стана дел од „Академскиот киноклуб“. Носител е на почетната титула „Мајстор на аматерскиот филм“, највисокото признание од Кино-сојузот на Македонија.
Неговата филмографија опфаќа повеќе од пет децении создавање — од кратки експериментални филмови и документарни записи, до филозофски и социјални етиди кои го истражуваат човечкото постоење, идентитетот и општествените промени.
Некои од најпознатите дела на Сидовски вклучуваат: „Најден дом“, „Копнеж“, „Заштита на културните споменици во градскиот парк“, „Напуштени воденици“, „Пат кон оазата“, „Образ“, „Демонократија“, „Самрак на цивилизацијата“, „Последно кафе“ и многу други.
Неговите филмови добија бројни награди на домашни и меѓународни фестивали, вклучувајќи:
Златни плакети и гран-при награди во Нови Сад, Панчево, Ниш и Куманово
Признанија на фестивалот „Браќа Манаки“ во Битола
Меѓународни награди во Италија и други европски центри.
Посебно се истакнуваат наградите за филмовите „Копнеж“, „Последни слики од мојот училишен живот“, „Заштита на културните споменици во градскиот парк“ и „Образ“.
Стефан Сидовски-Сидо е симбол на посветеност кон филмот како уметност и животна филозофија. Неговите ученици го паметат како инспиративен професор кој ги поттикнувал на критичко размислување, слобода на израз и љубов кон уметноста.
Неговото наследство продолжува да живее преку неговите филмови, учениците и дигиталната архива на неговото творештво.
Сидо останува незаборавен во македонската културна меморија — како професор, режисер и мислител кој веруваше дека филмот е начин на размислување за светот.
