По загубата на Ивана и Катја, зборувањето за законите за заштита и превенција од семејно насилство стана исклучително тешко, изјави претседателката Гордана Сиљановска – Давкова на собраниска седница по повод 8 Март, Денот на жената. Долгата размисла доведе до прашањето дали воопшто има смисла да се дискутира за темата, особено по страшното банализирање на семејното насилство, кое води до фемицид.
Во тажната атмосфера по смртта на овие жени, моите напори да ја потсетам јавноста на историската борба за еднаквост, цивилизациски стандарди, конвенции и закони за превенција и заштита од семејно насилство, изгледаат како Сизифови напори. Дали вистински може правната норма да реши длабоко вкопаните проблеми во патријархалната култура, која не само што не е култура, туку и жилава традиција на маскулинизирана политика? Оваа политика, која стреми кон супериорност и победа, често завршува со војни во кои најчести жртви се невините жени и деца.
Тажно е што секој 8 март се соочуваме со нови жртви, со обновени статистики и со стратегии кои за жал не даваат конкретни резултати. Овој 8 март, непосредно по несфатливата загуба на Ивана и Катја, во моите очи губи на значење како ден на жената. Симболиката на празникот се надминува од суровата реалност.
Фундаменталното прашање пред нас е дали животот навистина е неприкосновен, како што вели членот 10 од Уставот. Дали ова важи за Рамајана, за Росица, за Ивана и за малата Каја? Шокантно е фактот што во 2025 година имало 4.745 пријави за семејно насилство и 6 случаи на убиство, а само за 2 месеци во 2026 веќе 4 случаи на фемицид. Овие загрижувачки бројки ја одразуваат состојбата на општеството, каде што основното право на живот е загрозено.
Не се само статистички податоци, туку реални животни приказни, семејни трагедии и неостварени соништа. Клучниот момент е пријавувањето на насилството. Ако жената се соочи со поддршка, сигурност и разбирање, ќе се охрабри да се избори за себе. Но, ако наиде на човек кој насилството го смета за нормално, ќе се посомнева во позитивните аспекти на преземениот чекор и, за жал, често ќе остане тивка.
