Мајкл Џордан
Од моментот кога стана член на НБА лигата во сезоната 1984/85, Мајкл Џордан се истакна како несомнен владар на терените. Со просек од 31 поен во првите пет сезони и рекордни 37 поени по натпревар во 1986/87, изгледаше невозможно да се најде играч или одбрана која би можела да го сопре во неговата желба за поени. Џордан стана лидер не само за своите соиграчи, туку и за управниот состав на клубот. Сепак, Чикаго Булс продолжуваше да се соочува со проблеми во плејофот, бидејќи Детроит Пистонс на секој начин наоѓаа начини да ги спречат да стигнат до шампионска титула.
Клучната промена настапи со доаѓањето на Фил Џексон како главен тренер во 1989 година. За Џордан, до тогаш, играта беше едноставна – изолација и импровизација, со фокус на неговиот лично стил. Во тој период, тој доби неколку награди, вклучувајќи ги и оние за најкорисен играч и најдобар стрелец, но не можеше да се пофали со шампионска титула.
Со воведувањето на новиот систем на напад, Џордан го загуби замислениот простор за индивидуално изразување. Овој нов пристап значеше помалку шутеви и потешкотии во адаптацијата на комплексниот офанзивен систем, што во прв момент не му се допадна. Но, Џексон трпеливо му објаснуваше дека ќе може повторно да стане најдобар стрелец, дури и ако му се намали просекот за неколку поени, а во исто време ќе им овозможи на соиграчите да блескаат. Таквата мудрост го натера Џордан да размисли, а по два последователни порази од Детроит, сфати дека новиот систем може да биде клучот за освојување на шампионската титула. Следната сезона му донесе првиот од три последователни шампионски прстени.
Прифаќањето на Џексон и неговиот стратегиски пристап беше радикално за играч со таква натприродна способност. Џордан, кој важеше за кошаркарски Бог, одлучи да се приспособи на системот, и тоа му донесе нова димензија во играта. Неговата способност да ги поддржи соиграчите, како што демонстрираше со асистенции на решавачките шутеви на Џон Пексон и Стив Кер, стана клучна во патот до успехот. Чикаго Булс немаше само зависност од неговите поени, туку од неговата способност да одлучува кога да не шутира, што значително го преобрази значењето на лидерството.
Дирк Новицки
Дирк Новицки направи историска одлука за лојалност кон Далас Маверикс, која ја промени динамиката на односот помеѓу играчите и клубовите во НБА. По завршувањето на неговиот четиригодишен договор од 80 милиони долари во 2014 година, Новицки стана еден од најпосакуваните слободни играчи на пазарот. Со 15 години во лигата и една титула во 2011 година, тој беше атрактивен за Лос Анџелес Лејкерс, каде му понудија максимални 92 милиони долари.
Но, Новицки, начнавно, одговори со јасно „не“. Во време кога многу играчи се одлучуваа за трансфери и велика заработка, неговата одлука да остане во Далас и да прифати договор од 25 милиони долари за три години, со цел да помогне клубот, беше за почит. Тој не само што не бараше поголема финансиска добивка, туку и не сакаше да гради личен бренд преку други компании, оставајќи ја својата целосна преданост кон Маверикс. Овој потег му донесе статус на еден од најомилените играчи во историјата на клубот, а Далас му ја повлече бројката 41.
Џејмс Харден
Одлуката на Оклахома Сити Тандер во 2012 година да го продаде Џејмс Харден, драстично ја смени историјата на НБА. Тандемот со Кевин Дурант и Расел Вестбрук изгледаше ветувачки, но менаџментот се реши да го продаде Харден заради финансиски причини, што доведе до неговиот трансфер во Хјустон Рокетс. Таму, тој стана трикратен најдобар стрелец и добитник на наградата за МВП. Оваа одлука на Оклахома создаде големи дискусии за значењето на луксузната такса и избалансираноста помеѓу платите и талентот, бидејќи доколку Тандер го задржеја својот млади состав, возможно е да изградат династија. Таквите случувања доведоа до голем преиспит за економската структура во НБА, а многу клубови почнаа дају разгледуваат можноста за плаќање на таквата такса со цел да ги задржат своите ѕвезди.
Љубомир Николовски
