Во својата прва исповед по смртта на сопругот Саша Поповиќ, Сузана Јовановиќ ја отвори својата душа во новиот број на таблоидот “Скандал” и сподели некои од најтешките моменти од тоа време. Таа ја опиша болката, стравот и чувството на беспомошност што ги доживеала, секогаш покрај него во неговите последни денови.
Сузана нагласи дека не се одвојувала од Саша, дури ни во најтешките моменти.
– Ниту еден дел од денот, ниту секунда. Јас бев во болничката соба до него, мојот кревет беше дваесет сантиметри од неговиот. Постојано бев со него, не сум излегла ни во хотел, ниту во град. Кога се будеше навечер за тоалет, се плашев дека може да падне, му помагав да се врати во кревет, го покривав, дури и го пресоблекував. Беше толку тешко. Не знам дали е потешко за него или за оној кој го гледа. Уште повеќе, умираше сега со него. Секако, не можеш да му помогнеш, немаш идеи што да правиш за да му олесниш.
Таа објасни дека планот бил само да прими терапија и да се врати дома.
– Само да прими терапија и да се вратиме, да продолжиме терапијата дома. Но, се случи нешто многу поразително во Париз.
Тамошните вести ја оставија во шок.
– Го сместија во собата, и во очите на лекарите видов чудни изрази – не е добро. На нашата пријателка Сандра која преодлично зборува француски, и рекоа дека црниот дроб е во многу лоша состојба. Беше тешко, таа мораше да ми пренесе што значи тоа. Секојдневната терапија која ја прими, веќе не можеше да се обработи од организам.
Кога лекарите ја замолија да му ја каже вистината, Сузана почувствува немир.
– Ми рекоа, како сопруга, треба да влезеш и да му кажеш на сопругот колку е ситуацијата лоша. Низ солзи, ми беше тешко. Кога конечно стигнав до него, му реков: „Твојот црн дроб не е во ред“, а тој само ми одговори: „Знам.“
Во тој момент, тој веќе сфаќаше дека крајот е близу.
– Знам, кажа. Тој, во својата болка, ме охрабруваше, не плачи, верувај во мене. Сузана сподели дека ја чувствувала силната поврзаност и врската со него, дури и во тие последни моменти.
Таа беше решена да донесе децата на време за да имаат можност да се збогуваат.
– По разговорот со докторите, разбрав колку останува. Се трудев да донесам децата во Париз за тие да се простат. Не сакав да замине сам, туку да го направиме тоа заедно.
Во моментите кога нејзината ќерка Александра го видела татко си, треперењето од болка било неподносливо. Сузана му кажала на синот Даниел да ја однесе на безбедно, додека таа останала покрај Саша.
– Последните моменти беа тешки. Тој заспиваше, а Даниел ми рече: „Мамо, Сале веќе не дише.“ Тогаш ми се стори дека целиот свет се стопи.
На крајот, Сузана запомнила дека последните зборови на Саша биле уште поголемо воодушевување и надеж.
– Дека морам да бидам силна, да продолжам да се борам за нашите деца, како што секогаш сме се договарале. На крај, треба да продолжам да живеам и да ја продолжам нашата приказна за нашите деца.
